Φτάνει πια με το “ο κόσμος μας δεν θα είναι πια ο ίδιος”

Η μοιρολατρία της μόδας άρχισε να κουράζει.

“Ο κόσμος μας δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος”. Είναι το μήνυμα που επαναλαμβάνεται με διάφορες αφορμές και μορφές, σε όλα τα σοβαρά μέσα με επιρροή. Μάλιστα, όσο πιο σοβαρά, τότο πιο έντονο το μήνυμα. Με κούρασαν, και σίγουρα δεν είμαι η μόνη.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αναπαράγεται σε συγκεκριμένους χώρους (αρχικά δηλαδή, και μετά αρχίζουν τα retweet πανικού και μαυρίζει η ψυχή όλων μας). Είναι η κραυγή απόγνωσης των λευκών αντρών άνω των 65 που έχουν κάποια εξουσία και επιτυχία στα χέρια τους. Για τον δικό τους κόσμο, όντως δεν θα είναι τίποτα ίδιο. Για πάρα πολλούς όμως, αυτό δεν λέει και πολλά, γιατί ο κόσμος τους δεν ήταν και τόσο σπουδαίος πριν.

Υπάρχουν πάρα πολλοί που δεν σκάνε για τις εξετάσεις αίματος στα αεροπορικά ταξίδια, γιατί δεν έχουν λεφτά για αεροπλάνο. Δεν σκάνε για τα μπαρ που κλείνουν, γιατί ποτέ δεν είχαν την δυνατότητα να βάλουν τα καλά τους, να αρωματιστούν και να συναντήσουν τους φίλους τους στα μπαρ μετά τη δουλειά, γιατί δεν έχουν δουλειά. Ίσως να μην έχουν ούτε φίλους.

Η πλειοψηφία δεν πανικοβάλλεται για έναν ακόμα ιό που σκοτώνει γιατί ξέρει ότι θα πεθάνει για ψύλλου πήδημα, έτσι κι αλλιώς, από διαβήτη επειδή δεν έχει φάρμακα, ίσως από κάποια επιπλοκή που θα λυνόταν σε ένα νοσοκομείο.

Η “Νέα Υόρκη που δεν θα επιστρέψει ποτέ σε αυτό που ξέραμε”, όπως έκαναν τεράστια ανάλυση για το θέμα οι Τάιμς που πρωτοστατούν σε αυτή τη μοιρολατρία, δεν είναι η Νέα Υόρκη της καθαρίστριας της ιστορικής παμπ ή του παράνομου μετανάστη που πλένει τα πιάτα στα εστιατόρια των μεγάλων ξενοδοχείων. Αυτοί δεν την ήξεραν ούτε πριν.

Ο κόσμος μας δεν θα είναι ο ίδιος γιατί ποτέ δεν ήταν σταθερός. Όλα άλλαξαν μετά το 9/11, όλα άλλαξαν με την τεράστια κρίση στην Ελλάδα, όλα άλλαξαν όταν ήρθε η “ευέλικτη οικονομία”. Αλλά ο κόσμος δεν είναι ποτέ ο ίδιος και για αυτόν που μαθαίνει ότι έχει καρκίνο. Για αυτόν που χάνει ξαφνικά τον πατέρα του. Για αυτή που αποφασίζει να πάρει διαζύγιο. Για αυτή που απολύεται χωρίς προειδοποίηση. Ο κόσμος μας αλλάζει μέσα από μικρά και μεγάλα γεγονότα, συνέχεια. Και πάλι όλο ίδιος είναι: όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου. Όλοι φοβόμαστε τον θάνατο.

Αυτό που έχει επίσης σίγουρα αλλάξει, και προς το καλύτερο, είναι η άποψη μας για επαγγέλματα όπως του ταμία και του ντελιβερά, του φορτηγατζή και της νοσοκόμας. Έχει γίνει πλήρης επαναπρσοδιορισμός της ιεραρχίας. Για αυτό το διάστημα, δεν ξέρουμε τι κάνουν οι ριάλιτι σταρ, οι ποδοσφαιριστές και οι τραγουδιστές, και δεν μας ενδιαφέρει κι όλας. Όποιος από αυτούς τολμήσει να παραπονεθεί ή να αστειευτεί, αποδοκιμάζεται και από τους φαν ακόμα.

Στα περιοδικά και στο ίντερνετ και στην τηλεόραση βλέπουμε φωτογραφίες γιατρών σε εφημερία, επιστημόνων, επιδημιολόγων, πλέον με το ονοματεπώνυμό τους. Πολλοί γονείς κατάλαβαν πόσο δύσκολη δουλειά κάνουν οι δάσκαλοι, και ότι ίσως το παιδί δεν είναι απλώς “ζωηρό”, όπως έλεγαν. Όλα αυτά ίσως (ίσως) να μας οδηγήσουν σε έναν νέα κόσμο που δεν θα μας ντροπιάζει με τον ίδιο τρόπο.

Μας επαλαμβάνουν ξανά και ξανά (οι ίδιοι και οι ίδιοι) ότι αυτό που συμβαίνει τώρα δεν έχει προηγούμενο, άλλοτε σε κοινωνικό, άλλοτε σε οικονομικό επίπεδο – δεν ξέρω πώς συγκρίνουν αυτό με τον πόλεμο, με τους τυφώνες, με ένα σωρό καταστροφικά γεγονότα που δεν έγιναν στον δυτικό κόσμο). Αυτό σόρι, δεν οδηγεί σε κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα που ξέρουμε από τώρα, εκτός από ένα: την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί καινούριος ιός (όχι αν, όταν) η ανθρωπότητα θα είναι αρκετά καλύτερα προετοιμασμένη.

Φυσικά δεν αμφιβάλλω ότι θα υποφέρει πολύς κόσμος εξαιτίας του ιού. Βλέπω την καταστροφή. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί πρέπει να το θεωρήσουμε ως ένα ορόσημο που σημαδεύει το ένδοξο παρελθόν σηματοδοτώντας το μόνιμα ζοφερό μέλλον, όταν το ζήτημα δεν είναι αν θα βρεθεί εμβόλιο, αλλά πόσο γρήγορα θα βγει.

Όλα θα γίνουν όπως πριν, αργά ή γρήγορα, χωρίς να είναι όπως πριν, όπως δηλαδή συμβαίνει συνεχώς στην ιστορία της ανθρωπότητας. Επειδή αυτή η καταστροφή συμβαίνει τώρα που ζούμε εμείς, δεν σημαίνει ότι είναι η πιο καθοριστική από όλες. Φτάνει πια με τον βιολιτζή στο βάθος.

Λένα Φουτσιτζή

Εμφάνιση/απόκρυψη σχολίων

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

 

Εγγραφείτε τώρα στο Newsletter μας για να μένετε πάντα ενημερωμένοι