Η χημική διαφορά των δύο πλευρών της Σελήνης

Κοιτάζοντας τη Σελήνη, μπορούμε να δούμε μόνο το 50% με 59% της επιφάνειας της και ποτέ περισσότερο, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα «μυστηριώδες» κομμάτι του φυσικού μας δορυφόρου, το οποίο δεν έχει γίνει ποτέ στα χρονικά ορατό από τη Γη.

Η νέα θεωρία επιχειρεί να εξηγήσει τον λόγο που οι κρατήρες στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης είναι πολύ περισσότεροι.

Το φωτεινότερο αντικείμενο στον νυχτερινό ουρανό μας, η Σελήνη, αποτελεί, από την πρώτη στιγμή της ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, αφορμή για μύθους, έμπνευση για καλλιτεχνήματα, ή απλά ένα υπέροχο θέαμα για να χαζέψει κανείς τα βράδια.

Για τους φανατικούς των επιστημών του διαστήματος, αποτελεί και μία πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να μελετήσουν ένα ουράνιο σώμα άλλο από τη Γη. Γιατί μπορεί να γεννήθηκε από τον πλανήτη μας, αλλά δεν παύει από το να είναι, σήμερα, ξεχωριστό.

Αμέτρητοι φακοί τηλεσκοπίων έχουν στραφεί προς το μέρος της, στο πέρασμα των αιώνων, λοιπόν. Όλοι, όμως, αντικρίζουν την ίδια εικόνα, την πλευρά της που βλέπει προς τη Γη, αφού η Σελήνη  είναι "παλλιροϊκά κλειδωμένη" με τον πλανήτη μας.

Οι δύο διαφορές μεταξύ "σκοτεινής" και κοντινής πλευράς της Σελήνης.

Το φαινόμενο που ονομάζουμε "παλλιροϊκό κλείδωμα" ή σύγχρονη περιστροφή, έχει ως αποτέλεσμα η Σελήνη να μας δείχνει πάντα την ίδια πλευρά της, επειδή ο χρόνος περιστροφής του γύρω από τη Γη (29,5 μέρες) και γύρω από τον εαυτό του (27,3 μέρες) εξισώνεται.

Έτσι, η μεριά της που κοιτάζει προς την αντίθετη κατεύθυνση από εμάς, παρέμενε άγνωστη μέχρι και πριν από μισό αιώνα, όταν οι Σοβιετικοί έστειλαν το Luna 3, το οποίο φωτογράφισε, για πρώτη φορά, τη "σκοτεινή πλευρά της Σελήνης ".

Από τότε, έχουμε καταφέρει να εξασφαλίσουμε και άλλες εικόνες της, αλλά από εκείνη την πρώτη φωτογραφία, δύο πράγματα έκαναν εντύπωση στους ειδικούς: η σκοτεινή πλευρά έχει (α) περισσότερους κρατήρες και (β) καθόλου σεληνιακές θάλασσες.

i ximiki diafora ton dyo plevron tis selinis 1

Αριστερά, η κοντινή πλευρά της Σελήνης. Δεξιά, η μακρινή πλευρά της. (credit: NASA/JPL-Caltech/LRO)

Οι δύο παρατηρήσεις προβλημάτισαν τους επιστήμονες, οι οποίοι χρειάστηκαν, σχετικά, μεγάλο χρονικό διάστημα για να καταλήξουν σε μία θεωρία. Κατ' αυτή, η εξωτερική πλευρά του δορυφόρου μας έχει πιο πολλούς κρατήρες, επειδή δέχεται περισσότερα χτυπήματα από αστεροειδείς.

Η υπόθεση ακούγεται σωστή, αφού, όντως, η λογική λέει ότι η κοντινή πλευρά είναι πιο δύσκολο να "βομβαρδιστεί" από αντικείμενα, προστατευμένη από τη Γη. Τελικά, η εικασία αποδεικνύεται λανθασμένη! Τα πάντα έχουν, μάλλον, να κάνουν με τον τρόπο γέννησης της Σελήνης.

Όπως αναφέραμε παραπάνω, η Σελήνη δημιουργήθηκε όταν η Γη συγκρούστηκε με ένα ουράνιο σώμα (τη Θεία) στο μέγεθος του Άρη, πριν από κάτι περισσότερο από 4 δισεκατομμύρια χρόνια, εκτοξεύοντας το υλικό που σχημάτισε τη Σελήνη, στο διάστημα.

Νέα μελέτη προτείνει νέα θεωρία ως την εξήγηση των διαφορών.

Τώρα, νέα μελέτη συνδέει αυτό το γεγονός με τον αριθμό των κρατήρων και θαλασσών στις δύο πλευρές της Σελήνης. Συγκεκριμένα, οι Jason Wright, Stein Sigurdsson και Arpita Roy (επικεφαλής συγγραφέας) υποστηρίζουν ότι οι διαφορές οφείλονται στη θερμότητα της πρώιμης Γης.

Ειδικότερα, την εποχή που ο πλανήτης μας συγκρούστηκε με τη Θεία υπολογίζεται ότι είχε θερμοκρασία πάνω από 2400 βαθμούς Κελσίου - ήταν, ουσιαστικά, μία μπάλα από μάγμα.

Οπότε, η νεογέννητη Σελήνη  δεχόταν πολύ μεγάλη ζέστη.

Σύμφωνα, λοιπόν, με μοντέλο που έφτιαξαν οι ανωτέρω ερευνητές, στα πλαίσια της μελέτης τους, αυτή η θερμότητα ήταν ικανή να κρατά τη Σελήνη σε ημιρευστή κατάσταση. Και, αφού  η Σελήνη ήταν από τότε "παλλιροϊκά κλειδωμένη" με τη Γη, η μακρινή του πλευρά κρύωσε και σταθεροποιήθηκε νωρίτερα.

i ximiki diafora ton dyo plevron tis selinis 2

H σύγκρουση Γης και Θείας έγινε μία εποχή που ο πλανήτης μας "κόχλαζε" και αυτό επηρέασε τη Σελήνη, λέει η μελέτη

Το αποτέλεσμα ήταν, πάντα κατά τη νέα μελέτη, πολλοί αστεροειδείς και κομήτες που συγκρούονταν με την κοντινή πλευρά του - αυτή που βλέπουμε - να βυθίζονται μέσα σε ωκεανούς από μάγμα, τις σημερινές σεληνιακές θάλασσες, χωρίς να αφήνουν σημάδια στην επιφάνεια.

Την ίδια περίοδο, η σκοτεινή πλευρά γέμιζε κρατήρες, αφού από την επιφάνειά της έλειπε το υγρό στοιχείο που θα "κατάπινε" τους ιπτάμενους "εισβολείς". Η θεωρία που προτείνουν οι τρεις ερευνητές, εξηγεί και τη χημική διαφορά των δύο πλευρών, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλούνται.

Και κάπως έτσι, φτάσαμε στη σημερινή εικόνα του δορυφόρου μας. Ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ της δημιουργίας και της εμφάνισης της Σελήνης, αν η νέα θεωρία αποδειχθεί, μπαίνει στη θέση του. Ακόμα κι έτσι, το σίγουρο είναι ότι η Σελήνη θα παραμένει, πάντα, μυστηριώδης και σαγηνευτική.

Είναι, μάλλον, που βρίσκεται τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά, ταυτόχρονα. Τόσο οικεία, αλλά και τόσο ξένη, όσο χρειάζεται για να μας κρατά μαγευτικά κλειδωμένους μαζί της, όπως είναι και αυτή κλειδωμένη με το σπίτι μας.

Εμφάνιση/απόκρυψη σχολίων

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Cookies

 

×
Εγγραφείτε τώρα στο Newsletter μας για να μένετε πάντα ενημερωμένοι